Selecteer een pagina

Marieke de Bra leerde paaldansen om haar kansen in de liefde te vergroten

Eerst legde ze haar Tinderdates vast, nu onderzoekt Marieke de Bra (40) in een film haar verlatingsangst. Tijdens die emotionele zoektocht traint ze voor het NK paaldansen. ‘Soms lag ik huilend op de grond.’
Door Anouk Kemper


Marieke de Bra tijdens haar paaldanschoreografie. BEELD ELIZABETH ALDERLIESTEN

‘Mannen met potentie’, zo heette het spraakmakende fotoproject waarmee Marieke de Bra vier jaar geleden in de media verscheen. Ze fotografeerde al haar Tinderdates – soms naakt in bed, soms zwetend in een club – en zou daar pas mee stoppen als ze een leuke vent had gevonden, vertelde ze destijds in deze krant. Gelukt? “Eh, uiteindelijk niet.” Dat zit zo: vier jaar geleden begon De Bra zowel met Tinder als met therapie. Ze wilde haar ‘probleem met de liefde’ aanpakken. Daten moest daar ook bij helpen. “Dat hele Tinder vond ik doodeng, maar met een camera erbij durfde ik wel. Tijdens de dates kon ik me een beetje achter het project verschuilen.”

Na twee jaar therapie werd haar duidelijk dat haar verlatingsangst niet alleen te maken heeft met verkeerde mannen kiezen, maar ook met haar jeugd. “De focus verschoof toen heel erg van de mannen naar mijn ouders, en naar wat ik in mijn jeugd heb gemist. Het was bij ons thuis heel lastig om over emoties te spreken, dat deden mijn ouders eigenlijk niet. Dat is misschien ook een generatieding: kop op, schouders eronder. Zo groeide ik op met het idee dat ik mijn emoties moet wegstoppen en dat ik er niet mee terechtkan bij mijn ouders.” De Bra brengt het nuchter, als een simpel gegeven. “Ik miste een groot stuk verbinding, dat bij mij voor een bepaalde leegte heeft gezorgd. Ik dacht: kut, nu moet ik het gesprek met mijn ouders aangaan.”

Elke dag trainen

Van daaruit ontstond als vanzelf het idee voor de documentaire Mama. Ze begon met filmen in 2017 en besloot zichzelf een jaar lang te filmen tijdens therapiesessies en de gesprekken met haar ouders. Én tijdens haar voorbereiding op het NK paaldansen 2018, want paaldansen speelde voor De Bra een belangrijke rol. Niet dat ze een fervent paaldanseres is. Sterker nog: voor ze begon met trainen voor het NK had ze het nog nooit gedaan. “Zo’n drie jaar geleden zag ik een performance van Juul de Metz. Ik was echt héél erg onder de indruk. Tegen mijn vriendin zei ik: ik kan het niet uitstaan dat ik dit nooit zal kunnen. Zij zei: als je elke dag gaat trainen, kun jij dit ook.” De Bra wist: dit ga ik doen. Die vastbeslotenheid had ze nog nooit eerder op die manier ervaren.

“Ik voelde meteen dat dit iets groots ging betekenen in mijn leven, dus ik besloot het vast te leggen.” De Bra huurde een paal en een ruimte aan de Admiraal de Ruijterweg. Ze vroeg performance artist Juul de Metz als coach. Na een half jaar werd Dineke Minten haar tweede coach, de Nederlands kampioen paalsport en wereldkampioen ultra pole. “Nou, toen was ik ineens aan het trainen voor het NK. Gewoon doen en niet te veel over nadenken.”

Fucking heftig proces

Twee keer per week kreeg ze training van De Metz en Minten, de overige vijf dagen was ze aan zichzelf overgeleverd. “Het was een fucking heftig proces, vooral emotioneel. Ik trainde in een antikraakpand; het was koud, ik was veel alleen. Dat versterkte alle emoties die ik ervaarde. Soms lag ik huilend op de grond.” Na enkele maanden liep het ook nog eens stuk met een man. “Dat riep zóveel verdriet op.” Tegelijkertijd liepen de therapiesessies door, er waren lastige gesprekken met haar ouders en de camera bleef draaien – overigens filmde ze het merendeel van de tijd met haar telefoon.


‘Ik trainde in een antikraak-pand; het was koud, ik was veel alleen. Dat versterkte alle emoties die ik ervaarde’
BEELD ELIZABETH ALDERLIESTEN

Inmiddels staat de trailer online. Daarin zegt De Bra: “Ik wilde meedoen aan het NK paaldansen om mijn kansen in de liefde te vergroten. Op de een of andere manier dacht ik toch dat mannen me leuker zouden vinden als ik goed kon paaldansen.” Draaide het dan toch weer om de mannen? “Het had echt te maken met sensueel willen zijn. Pas na een half jaar kwam de omslag. Ik maakte mijn eigen choreografie, waarin ik in feite mijn levensverhaal vertel. Die choreo is helemaal niet sexy, maar juist awkward. Soms ingetogen en dan weer vol frustratie. Het had niks meer te maken met benen wijd en kijk mij eens sensueel zijn.”

In de trailer zien we ook hoe De Bra de confrontatie aangaat met haar moeder. Ze zegt dat het toch raar is dat zij, als moeder, nooit eens heeft gevraagd waarom haar dochter al jaren in therapie is. Nogal een heftig onderwerp om te bespreken met een camera erbij. “Anders durfde ik het juist niet, net als bij het Tinderproject. Daarbij was die angst ook de bevestiging dat ik deze film moet maken.”

Therapiesessies

Intussen wisten haar ouders, die een dansschool bestieren in Roosendaal, niet dat de film zo over hen gaat. Zij dachten dat hun jongste dochter gewoon de weg naar het NK paaldansen vastlegde, al wisten ze wel dat ze ook haar therapiesessies filmde. Dat ze er nooit naar gevraagd hebben, is volgens De Bra tekenend voor hun relatie.

“Sowieso heb ik mijn moeder nooit heel blij of heel verdrietig gezien. Ze is eigenlijk heel neutraal, altijd. Mijn vader staat gevoelsmatig wat dichterbij. Hij is amateur­fotograaf en heeft ook een doka, bijvoorbeeld.”

Met haar film wil ze zeggen: práát met elkaar. Laat aan je kinderen weten dat alle emoties die je ervaart te bespreken zijn. De fotograaf is blij dat ze haar camera hiervoor kan inzetten. “Iets wat mij pijn heeft gedaan kan ik transformeren tot iets moois, waar anderen ook iets aan hebben. Ik ken weinig schaamte en als maker is dat een kracht. Ik kan een heel intiem portret maken, op die manier een boodschap overbrengen. Dan is het allemaal – wat ik gevoeld heb en heb meegemaakt – niet voor niets geweest.”

Over alle grenzen heen

Vorig jaar juni was het zover. Na een jaar keihard trainen maakt De Bra haar entree op het NK paaldansen in Waalwijk. “De film is altijd belangrijker geweest dan het NK. Ik ging ervan uit dat ik echt af zou gaan. Dat is pijnlijk, maar wel mooi voor de film.” De week voor de kampioenschappen voelde ze zich helemaal leeg, zowel fysiek als emotioneel. “Als ik daaraan terugdenk, voel ik meteen weer die benauwdheid. Ik heb nooit eerder iets gedaan wat zo veel van me vergde. Aan de ene kant was het verschrikkelijk, aan de andere kant was het ontzettend mooi. Ik ben over alle grenzen heen gegaan en dacht vaak: ik wist niet dat ik dit kon.”

Hoeveelste ze uiteindelijk geworden is, wil De Bra niet verklappen. “Dan is het leuker om de film te kijken. Maar ik heb op het NK echt een verhaal verteld. Het klopte allemaal.”

Ze weet nog altijd niet wat haar ouders van het hele project vinden. “Raar eigenlijk dat ik daarnaar moet gissen, hè? Misschien zou ik het ze eens moeten vragen.”