Selecteer een pagina
Last summer journalist Anouk Kemper and I analysed tourist behaviour in Amsterdam. This is a small recap of what we found and what lies ahead of us. You may also follow my daily encounters with tourists in the city on Instagram account tourists_vs_bikes.
Photography by me. Text (in Dutch) by Anouk Kemper.
OMG, this city is so instagrammable. Ik hoef niet eens een filter te gebruiken. De fietsen, de huisjes, de grachten: ik vind het totally amazing. Mijn vriendinnetjes uit Essex zijn super onder de indruk van alles wat ik post. Laatst kreeg ik 177 likes voor een foto van een bruggetje! Vooral het gebied rondom de Dam is fantastisch. Maar die fietsers moeten wel echt uitkijken. Ze zien toch dat ik bezig ben? Mensen rijden gewoon door, very rude.
Het is mijn derde keer in Amsterdam. Ik ben een beetje verliefd op de stad. In Oost-Duitsland heb je niets wat hier op lijkt. En ik kan mezelf zijn, hoef me niet te verstoppen in grote, grijze truien. Het is voor het eerst dat ik een fiets huur. Mijn ex wilde dat steeds niet. Hij wilde blowen en met de tram, haha. Nu is het uit en ik doe waar ik zin in heb. Ja, gewoon in mijn eentje. Dat kan prima, er is genoeg te doen. Hier ben ik de beste versie van mezelf, ohne Zweifel.
Djeez, wat veel irritant volk hier. Een soort kippen zonder kop. Gelukkig ben ik heel ervaren in het fietsen, want in Kopenhagen doen we het ook. We zijn er zelfs beter in, durf ik wel te zeggen. Hier is het ieder voor zich. Maar regels zijn er toch niet voor niets? Het is dat ik hier een week moet zijn vanwege mijn baan bij een jeansmerk, anders was ik meteen gillend weggerend. Amsterdam is best wel vies. Er ligt overal afval en het stink naar urine. Ik snap de hype niet, sorry.
Gisteren ben ik aangereden door een fietser. Hij was heel boos op mij, ik had pijn aan mijn linkerarm. Ik kan hem nu niet goed buigen. De reisleider zegt dat ik thuis naar de dokter moet. We moeten door met de reis. Mijn groep loopt al voor me uit. Zij kijken omhoog naar de gevels, niet naar de weg. Gevaarlijk. Soms weet ik niet zeker waar ik ben. Gisteren in Brussel, eergisteren in Parijs. In Shangzhou was ik projectontwikkelaar, ik bouwde grote wolkenkrabbers. Die heb je hier niet. Waar werken de mensen dan?
My husband is originally from Amsterdam. We leerden elkaar dertien jaar geleden kennen in San Diego, California, op de IT-afdeling van een groot bedrijf in fitnessapparatuur. Nu zijn we weer ’s voor twee weken in Nederland, familiebezoek en zo. Ik maak een foto van Frans in zijn oude buurt. We doen het snel, want we staan midden op de weg. Dat weten we heus wel, we zijn geen standaardtoeristen. Zelf fietsen we niet, daar wordt niemand blij van. Lopend zie je sowieso veel meer. Hence the shoes. Laat dat onze vrienden thuis maar niet zien, hahaha!
In Hongarije fietsen we nooit, maar hier doet iedereen het. Dus wij ook. Het is een beetje chaotisch, dat is cool. Mijn broer is hier eerder geweest en hij had allemaal goede tips. De red light district, bijvoorbeeld. We doen daar niks, we kijken alleen. De coffeeshops zijn natuurlijk ook vet. De Bulldog is de beste, zei mn broer. We hebben er vaporizers gekocht en truien en t-shirts. Mijn broer zei ook: “Niet naast elkaar fietsen, dan rijden de Hollanders over je heen.”
Zie ik eruit alsof ik met een groep reis? Nee man! Ik ben een lone wolf, altijd al geweest. En ik ken de stad hè. In de jaren tachtig heb ik hier in een kraakpand gewoond. Het was de tijd van de hoge woningnood, van punk. We deden behanglijm in ons haar, das war wirklich geil. Na een jaar of wat moest ik terug naar Oostenrijk, het ging niet goed met mijn moeder. Ik heb nog jaren voor haar gezorgd, maar daar hoef ik geen lintje voor of zo. Nu is ze overleden en van de erfenis kan ik leuke tripjes maken. Alleen nooit te lang, want dan mis ik mijn katten Bert en Ernie.

De Russen zijn het ergst. En dat mag ik zeggen, want ik ben zelf Russin. Ze zijn brutaal en hebben nul respect. Ik mag ze de Bijenkorf aanwijzen, waar ze voor duizenden euro’s aan nutteloze spulletjes kopen, maar mij een fooi geven? Nooit. Ik schrik al bijna als ze ‘spasiba’ zeggen, werkelijk waar. Natuurlijk probeer ik mijn reisgezelschap alert te maken op het verkeer, maar stiekem geniet ik als zo’n arrogante Moskoviet wordt aangereden door een fietser. Het zijn de kleine dingen..